|
|
|
Omdat ik ook Informatiekunde geef aan alle brugklassen, komt op deze pagina wat extra-info. Pas op: dit kan van alles zijn, zowel serieus als wat lichtvoetiger! Helemaal onderaan wat informatica-links, waar de oudjes misschien wat aan hebben... BABBAGE - werkwijze: De gebruikte methode Babbage bestaat uit een aantal verschillende onderdelen:
Beoordeling:
Werkwijze:
Hardware voor dummies
Module 1 Iets over communicatie
Als je wilt communiceren met je omgeving, kun je dat doen door een gesprek te beginnen of een brief te schrijven. Is de afstand te groot voor een gesprek of is een brief geen optie (bijvoorbeeld op zee) dan kun je met behulp van signalen een heel eind komen: bij de marine ging dat met vlaggetjes, indianen gaven rooksignalen en zelfs de politie maakt in het verkeer gebruik van handsignalen om duidelijk te maken wat ze willen. Met de komst van electriciteit werd het allemaal een stuk makkelijker: door gebruik te maken van het Morse-alfabet, waarbij elke letter een combinatie van punten (kort) en streepjes (lang) was, kon je deze combinaties met een seinsleutel overseinen naar de ontvanger. Kort drukken op de sleutel levert een punt, wat langer drukken levert een streep. Je kunt dit omzetten in een geluidssignaal, waarbij aan de andere kant iemand met een koptelefoon op zit die luistert naar de punt/streep combinaties die binnenkomen en het bericht opschrijft: telegrafie (het schrijven op afstand). Ben je op zee en wil je dat niemand het hoort gebruik je een Aldis-lamp, een schijnwerper met een soort luxaflex ervoor, die met een hendeltje open en dicht gedaan kan worden: even open een punt, wat langer open een streep en weer aan de andere kant iemand die het bericht noteert. Hetzelfde principe vind je terug op de meeste zaklantaarns, waar een "seinknopje" op zit.
Dat knopje is niets anders dan een schakelaar met twee standen: aan en uit. Onder normale omstandigheden kun je daar moeilijk een gesprek mee gaande houden: ja en nee. Probeer dat maar eens 1 minuut vol te houden. Als je nu aan elke poot van die schakelaar weer een schakelaar hangt, heb je al vier schakelmogelijkheden. Als je dat nog een paar keer herhaalt, heb je op een gegeven moment 8 schakelaars met 16 schakelstanden en in totaal 16x16=256 schakelmogelijkheden! We spreken af: AAN=1 en UIT=0 en omdat je alleen maar met nullen en enen werkt spreek je van een tweetallig of binair getallenstelsel, waarbij elk getal een tweetallig cijfer is (0 of 1), of in goed engels binary digit, afgekort bit. Als je je een beetje verstaanbaar wilt maken, moet je minimaal met groepjes van 8 bits werken, (engels: by eight, met z'n achten). Zeg nu tien keer snel achterelkaar "by eight" en je begrijpt waar het woord byte vandaan komt. 1000 bytes noem je een Kilobyte (Kb), 1000 Kb noem je een Megabyte (Mb) en duizend Mb noem je een Gigabyte (Gb). Dat is vandaag zo'n beetje het grootste wat er is. Toch kun je er op wachten: over een paar jaar gaan we werken met 1000 Gb ofwel een Terabyte (Tb). Nu even iets over getallenstelsels: Neem een getal, bijvoorbeeld 1111, 4 enen. De ene een is de andere niet: de eerste is veel meer waard dan de laatste. Wat staat er eigenlijk? Eigenlijk staat er een optelsom: 1000 + 100 +10 + 1, anders gezegd: 1x(10x10x10) + 1x(10x10) + 1x10 + 1, anders geschreven: 1x103 + 1x102 + 1x101 + 1x100 Hierbij is de 10 het grondtal, het kleine cijfertje achter de 10 is de exponent. Het enige verschil tussen binair en decimaal stelsel is het grondtal, voor de rest is alles hetzelfde. Een rekenvoorbeeldje: Binair stelsel (2-tallig: 0 en 1) Decimaal stelsel (10-tallig: 0 t/m 9) getal: 1111 getal: 1111 1x23 + 1x22 + 1x21 + 1x20 1x103 + 1x102 + 1x101 + 1x100 In ons "normale" systeem is dat: 8 + 4 + 2 + 1 = 15 1000 + 100 + 10 + 1 = 1111 Je kunt dus beter een decimaal zakgeld hebben dan binair! Je ziet, dat elk bitje wat je toevoegt in waarde verdubbelt. Zet je nu 8 bits naast elkaar, dan ziet het er zo uit: 128 + 64 + 32 + 16 + 8 + 4 + 2 + 1 = 255 Er is 1 mogelijkheid vergeten: alle bitjes staan op 0 (nu staat de laatste altijd op 1). In totaal heb je dus 256 mogelijkheden, genummerd 0 t/m 255. En nu pak je een stuk papier en zet de getallen 0 t/m 255 onder elkaar en dan ga je je eigen "geheimschrift" verzinnen, net zoals je dat wel eens eerder hebt gedaan: bv, a=1, b=2, enzovoorts en zo kon je hele brieven schrijven die niemand begreep behalve degene die wist dat 1 een a was en 2 een b. Dat is natuurlijk een simpele code: je kunt ook doen z=1, y=2, enz. Iemand die dat niet weet moet dan op zoek gaan naar de juiste combinatie. Echt spionnenwerk. Het is dan ook niet voor niets dat de man die in de Tweede Wereldoorlog de moeilijkste code heeft gekraakt, Alan Turing, als "vader" van de moderne elektrische computer wordt beschouwd.Als je dat lijstje probeert in te vullen, merk je dat je alles kwijt kunt: 26 hoofdletters, 26 kleine letters, 10 cijfers, letters met allerlei accenten erop, gekke tekens ($, €, &, @) en dan nog hou je ruimte over.Twintig jaar geleden was het zo dat elke computerbakker zijn eigen "geheimschrift" had en dat betekende in de praktijk dat software, geschreven voor computer A het niet deed op computer B. Op die manier kon je je computers goedkoop verkopen, want de mensen moesten jouw software kopen en die kon je dan lekker duur maken. Om je een idee te geven: een tekstverwerker als WordPerfect kostte €500 - 600 en dat gold eigenlijk voor al dat soort programma's. Dat betaalde je dan voor 7 diskettes en 2 kilo handleiding. Dit systeem werkte niet echt en toen heeft men afgesproken één lijst te maken, de American Standard Code for Information Interchange (amerikaanse standaardcode voor informatie-uitwisseling), kort weg de ASCII-tabel. In die tabel heeft elk teken een waarde tussen de 0 en 255. Door de Alt-toets ingedrukt te houden en dat getal op je cijferblok in te tikken krijg je dat teken op je scherm. Probeer dat maar eens uit. (zie ook: www.asciitabel.nl ) Nu begrijp je ook het opschrift op het T-shirt!!!! (als niet, mail naar hgn@rsghoekschewaard.nl) Je weet niet wat een weblog is? Dan hoef je dit niet te lezen. OVERSLAAN!!!!!! Je zult je LEVEN lang spijt hebben!!! Je weet het wel of nog erger, je HEBT er één?? Dan is het onderstaande misschien interessant. Ik liep tegen het probleem aan, dat ik voor foto's en dergelijke een ingewikkelde constructie moest volgen via allerlei subhosts, die dan mijn gegevens weer wilden hebben, zodat ik een paar foto's bij hen kon "opbergen", waarna er dan een link naar die host gelegd moest worden, enzovoort, enzovoort, enzovoort. Ook werd aangegeven, dat je het via groups.msn kon doen, maar daar werd je helemaal het hemd van het lijf gevraagd. Kortom, allemaal mensen, die voor elke klik wat incasseren en die je ongevraagd kunnen bestoken met allerlei spam die ongevraagd je mailbox verstopt. En als het nou nog makkelijk en snel ging, maar nee hoor, zulke wachttijden bij sommigen, dat explorer er mee stopt en je een foutmelding krijgt. Dit is nergens voor nodig!!! Want...elke provider geeft bij elk account een paar emailadressen en wat webruimte op de server, die je kunt gebruiken voor je eigen persoonlijke website. Maak je daar geen gebruik van, dan ligt die ruimte werkeloos en terwijl jij je in allerlei bochten wringt om dat via via voor elkaar te krijgen, ligt de oplossing om de hoek. Wat heb je nodig?
Informatica-links.....(voor bovenbouw, dus...) <in uitvoering> HTML - cursusjes:
|
